Bronimy status quo, nawet gdy nam szkodzi.
Teoria uzasadniania systemu opisuje tendencję do racjonalizowania i obrony istniejącego porządku społecznego, ekonomicznego czy politycznego - nawet przez osoby, które na tym porządku obiektywnie tracą.
Mechanizm wynika z głębokiej potrzeby postrzegania świata jako sprawiedliwego i przewidywalnego: uznanie systemu za niesprawiedliwy budzi lęk egzystencjalny, więc łatwiej jest znaleźć uzasadnienie dla nierówności niż żyć ze świadomością chaotycznego, niesprawiedliwego świata.
Przykład: osoba pracująca za najniższą krajową w wymagającej pracy fizycznej może bronić poglądu, że "kto chce, ten się dorobi" - mimo że sama widzi na własnym przykładzie, że ciężka praca nie zawsze przekłada się na godne wynagrodzenie. Łatwiej uwierzyć w sprawiedliwy system niż zmierzyć się z myślą, że reguły gry są nieuczciwe.